Şimdi orada sabah ya hani. Alıp zamanı geriye sarmak isterim. Çünkü akşam hüzündür, sabah neşe. Ondan ki ben de akşamları severim. Zamanı sabaha sarıp akşamı yaşamaya çıkar bu. Size tutarsız gelir, belki anlamsız. Oysa benim için anlam da anlamsızdır, tutarlılığı tutturamamaktır alnıma yazılan derin çizgim.
Zaman geçer, tutamam elimde. Elimde tutamadıklarım küçük bir yara açar bende. Zaman yaralar yani, oysa iyileştirir derler. Zaman iyileştirirken her gün yeni bir çeltik atar derime. Zaman demek ki tutarsızdır, alın yazımın aksedişidir yine.
Bu tezatlık ve paradokslar yine de şaşırtmaz beni. Nasıl ki şaşırtmıyorsa rüzgarın dinmesi, yağmurun geçmesi, çiçeklerin solması, sonra yeniden yeşermesi. Güneşin çıkması gülümsetir beni, şaşkınlık barındırmayan bir gülüştür bu. Birazdan önüne geçecektir beyaz kümeler. Sonra bir aralıktan yine selamlar beni.
Önüm sisli bir perdedir benim, kabulüm. Elimde bir değnek dayan diye verilmiş, ya çatırtısı kırılarak bitecek, ya bir çare ile yoluna devam edecek. Belki yapıştırmak gerekecek, belki tabanlarımın uyuşukluğu geçiverecek, ellerimden düşüverecek. Bu da gülümsetiyor beni, tıpkı güneşin beni kesip göz kırpması gibi.
Kuşlar burayı yeni terk etti. Şimdi onlar sıcak iklimlerin kollarındalar. Bu vedalar da yer ediyor bende. Soğuğun ortasında olduğumu kanıtlarcasına gittiler. Ağaçların soyunması gibi bir hüzün. Yaprağın süzülerek toprağa düşmesi gibi.
Pazar gecesi bugün. Üstümde hırkam, gözlerimde uykum. Zamanı biraz ileri sarmak isterim şu an. Çünkü uyku huzurdur, uyanınca olur akşam. Bu yine tezatlar silsilesine varır. Anlamsız ve tutarsız devrin ucuz yapay dallarına.
Bu hissiyatla uğurlar olsun geceye.
Yorumlar