Her şeyi sevdim bir,
Sevilmeyi sevmedim
Bu dağlanan nedir? Köpürüp duran içimde, dilimi bağlayan ırgat ipleriyle. Dolmayı öğreten unutturdu dökmeyi. Bir maşrapa bulmadan boşaltınca incindi çiçekler. İçimde ölü doğan yetim kelebekler.
Bir zaman. Öyle bir zaman ki susturup kendini izlettiren. Bir şelaleden düşerken sandal zaman. Düşüp dalmak macerasında sımsıkı küreğe tutturan. Bir nefeslik çıkarır mı diye iç kemirten. Yoksa mavinin enginlerine baygın bir gülümseme armağan etmek mi bu gidiş. Bu düşüş bin bir sır barındıran. Bu sır, sırlardan saklanan.
Köpürüp dinginleşen, kabaran yine, örtüye bürünen. Bir gün batımıydı hani. Can simidime oturmuştum da melteminle demir atmıştım limana. Zayıf bedenimle sert gülüşümdü küçüklüğüm.
Sonra Kaf tepelerinden bir duman indi.
Ben kendimi sürerken gavur tarlalarına. Çapalarken kendi benimi. Bir güneş alnıma indi. Ellerimle siper ettim gözümü. Mendilimle serinledim. Devam ettim çapama. Çabama. Alıştım güneşin serinliğine, gecenin harlayan nemine.
Bir gün geçti tepeden, benden bin sene. Gelip gidenlerle bölüştüm ekmeğimi.
Oturdu yüreğime kelimeler, kalkmak nedir bilmedi.
Bir yürek kırdım kokusu buram buram yayıldı.
Bayıldı bütün sözler, yazamadan dağıldı.
Dinleme zamanı zamanı. Beklemek zamanı zamanı.
Gülerek ürküp, üzülüp heyecanla.
Bil ama ey benim
Her şeyi sevdim inan bir,
Sevmeyi sevmedim.
Yorumlar