Ey benim poyraz gülüm. Gülüşüm. Ömrüm.
Kuru otların sevda türküsüsün sen.
Bahara addedilen.
Diyarın birinde bir genç vardı sekseninde. Diriydi, karaydı saçı sakalı. Önce kızılların beyazlamasına daha vardı. Yamaç eteklerinde dolanırdı. Doruklarındaydı ömrünün anason esintisinde. Gözleri gülerdi yaşardıkça. Yaşadıkça, hülya ormanlarında dolaşırdı. Toydu. Eskiydi.
Güleç bir kızçe bakıyor gözlerime içinde bir dünya yeşeren. İpeklerden örülmüş saçlarını savurdukça ben dalgalarında kırık kürekler çekiyorum. Çünkü sen, henüz gidilmemiş bir Venüs; ben, bir gök mavisi gri bulutlar berisinde.
Bir yiğit salınıyor civan, arşınlıyor avuç içlerimi. Sıvazlıyorum kömür saçlarını. Sen diyorum, bu civanlığı büyüyünce anda bırakıp kaybedeceksin. Gülüyor öyle. İçimde ateş böcekleri raks ediyor, kaçıyor bakışlarım, kayıyor, dikenli teller üstünde.
Gönlüm bağdaşa durunca, yamaç kıyısında, yalayınca saçlarımı ekinoks rüzgarları, gözlerim uzak doğunun gizli mabetlerinde bir turuncuya dönüyor. Duruyor soğuk kışların deminde, sesleri omuzlarımda donuyor kırlangıçların.
Bir adım daha.. ve bir adım daha.. Nisan yağmurlarında yüzme hevesiyle
ve bir adım daha..
Kız kulesinden çığıran martı sesiyle
Diyarın bir diğerinde bir yaşlı var yirmisinde. Çökmüş, ak düşmüş yüzüne. Kızılları beyazlamış seksen sene önce. Eteğinde duruyor yamaçlar. Son deminde anason tohumları. Ağladıkça gülüyor gözleri. Ölüm hülyasında köklü ormanlar dolaşıyor. Yeni yetme bir bebek artık. Eskimiş yeni.
Benim ey, poyraz gülüm. Gülmüşlüğüm.
Ecnebi ninnilerine meze ömrüm.
Taze çimde peydahlanmış bir ceninsin sen.
Yaza addedilen.
Yorumlar